Σήμερα θα θυμηθώ λίγο την σχολή που έχω τελειώσει, δηλαδή Θεολόγος, να το θυμάμαι που και που, με αφορμή μια συζήτηση που είχα σήμερα το μεσημέρι. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ με ποιους συζητούσα, αλλά το θέμα ήταν ο Θεός είναι Αγάπη.
Όλοι μας θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι ο Θεός είναι Αγάπη και όχι Θεός τιμωρός. Ο Θεός δεν κουνάει σε κανέναν το χέρι και δεν μαλώνει κανέναν. Ο Θεός Αγαπάει όλη την πλάση, την οποία δημιούργησε και στεναχωριέται εάν αυτή η πλάση πονάει και υποφέρει.
Τι όμορφο θα ήταν όταν οι ιερείς μας έβλεπαν όλους σαν αδερφούς και μας αγκάλιαζαν ειδικά όταν υποφέραμε ή φεύγαμε από τον δρόμο του Θεού; Υπάρχουν πολλοί ιερείς που το κάνουν αλλά υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που κουνούν το χέρι στους πιστούς, κάτι το οποίο πολλούς τους απομακρύνει από την Εκκλησία.
Τι θέλει ο κάθε άνθρωπος για να επιστρέψει; Ένα χάδι, έναν καλό λόγο, μια παρηγοριά, ένα χαμόγελο, λίγη κατανόηση, ένα χαμόγελο και λίγη συντροφιά. Όλα αυτά είναι αρκετά για να επιστρέψει στον Οίκο του Θεού. Και τι πειράζει αν κάποιος αμάρτησε; Ίσως να μην το κατάλαβε, ίσως να μην το γνώριζε ότι είναι αμαρτία ίσως να είχε θολώσει και πολλά ακόμη ίσως. Ο Ιερέας θα πρέπει να σκεφτεί σαν πατέρας και να πει και τι πειράζει; Εγώ οφείλω να τον αγκαλιάσω, να το συζητήσω μαζί του και να τον δεχτώ πίσω. Θυμάστε τον Χριστόδουλο; Πόσος κόσμος είχε τότε έλθει στην Εκκλησία;
Υπάρχουν και στην περιοχή μας και παντού τέτοιοι ιερείς , που πραγματικά έχουν αγκαλιάσει τους ανθρώπους και το κατανοούν και έρχονται κοντά στην Εκκλησία. Και ας γίνουν όλοι αυτοί πρότυπα και στους υπόλοιπους. Ας θυμηθούμε όλοι μας τον ύμνο προς την Αγάπη του Απόστολου Παύλου και τα λόγια του Χριστού "Εγώ ειμί η Αγάπη και η Ζωή"
Εσείς συμφωνείτε με αυτό;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου