Σήμερα αποφάσισα να γράψω ένα γράμμα σε έναν δάσκαλό μου, ο οποίος έχει φύγει βέβαια από την ζωή και έχω να θυμάμαι αρκετά από αυτόν. Ο λόγος για τον δάσκαλο που είχα στην Δ και Ε Δημοτικού Θανάση Κούρνη.
Θανάση,
μπορεί να μην είσαι σωματικά εδώ στην πλατεία των Ψαχνών, που σε έβλεπα κάθε πρωί, αλλά και από εκεί που είσαι ακούς τα όσα εγώ αυτή τη στιγμή γράφω. Ο νους μου έρχεται τότε σε εκείνα τα χρόνια που με είχες μαθητή στις Δ και στην Ε Δημοτικού. Αγαπημένο σου μάθημα ήταν τα μαθηματικά, και πολύ συχνά μου ανέφερε καθ' όλη την διάρκεια της ζωής σου για αυτή σου την αγάπη.
Ναι πραγματικά από εσένα μάθαμε μαθηματικά. Ποτέ βέβαια δεν σου είχα πει το πόσο είχα θυμώσει μαζί σου τότε για ένα περαστικό μετά το χειρουργείο που είχα κάνει στα μάτια. Με τον καιρό το ξέχασα, φαινομενικά πάντα, αλλά στο υποσυνείδητό μου είχε μείνει ζωντανό και το ξεπέρασα το τελευταίο διάστημα.Θυμάμαι για τις πίτες της μητέρας μου, που έτρωγες στις εκδρομές, που πηγαίναμε τότε με το σχολείο, και ανέφερες ότι σαν τις πίτες της Πρατζίκαινας δεν υπάρχουν. Θυμάμαι την ωραία ξενάγηση, που είχε γίνει στους Δελφούς τότε και ήσουν και εσύ μαζί μας. Εάν δεν συνέβαινε αυτό, ίσως και να μην είχα γνωρίσει τόσο όμορφα πράγματα για τον Ομφαλό της Γης και να μην είχα αγαπήσει τόσο την ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας.
Θυμάμαι που κάναμε παρέα με το γιο σου τον Γιάννη και ερχόμασταν σπίτι σου και περνούσαμε υπέροχα. Θυμάμαι επίσης, όταν τελείωσα τη Θεολογική Σχολή τις συζητήσεις, που είχαμε κάνει για άλλα θρησκεύματα και που είχες; ζητήσει ένα βιβλίο για τον Κομφουκιανισμό. Το είχες διαβάσει, αν δεν απατώμαι, τόσο σύντομα και κατόπιν είχαμε κάνει ενδιαφέρουσες συζητήσεις πάνω στο περιεχόμενό του.
Τι άλλο να πρωτοθυμηθώ από το πέρασμά σου από αυτή την ζωή; Απλά ανέφερα μερικές μνήμες μου, τις οποίες θα διαβάσουν οι αναγνώστες μου για να σου κάνω ένα προσωπικό μου μνημόσυνο.
Να είσαι καλά εκεί που είσαι Θανάση.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου