Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τέχνης σήμερα αποφάσισα να αναφερθώ λίγο σε ένα υπέροχο θεατρικό, που είχε ανεβάσει μια αγαπημένη καθηγήτρια, όταν πήγαινα Β Γυμνασίου και έπαιξα τον κο "Παρλαμπούμπα". Πρόκειται για το έργο Μαμά-Μπαμπά μεγάλωσα πια. Ένα έργο γραμμένο από την καθηγήτρια Μαρία Σταματιάδου και την τότε μαθήτρια Λυκείου, αν θυμάμαι καλά, Ελένη Δούδαλη. Βέβαια όσοι συμμετείχαμε σε αυτό βάλαμε και τις δικές μας πινελιές.
Περάσαμε όλη εκείνη την χρονιά, αν και κάναμε συνεχείς πρόβες, υπέροχα και αυτό φάνηκε και στο αποτέλεσμα αφού συμμετείχαμε σε μαθητικούς θεατρικούς αγώνες και βγήκαμε πρώτοι σε όλη την Στερεά Ελλάδα και πήραμε μία πάρα πολύ καλή θέση στο πανελλήνιο, όπου συμμετείχαν σχολεία και από την Ελλάδα αλλά και από την ομογένεια.
Οι εμπειρίες μου δεν μπορούν να περιγραφούν σε λίγες μόνο σειρές, αφού ήταν πολλές και μοναδικές, οι οποίες θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στην μνήμη μου.
Εμένα οι ρόλος μου τότε ήταν ένας πατέρας τεσσάρων παιδιών, όπου προσπαθούσα να δώσω κουράγιο στην αγωνία που είχε ένας πρωτάρης πατέρας στο μαιευτήριο.
Θα γράψω παρακάτω τα ονόματα όσων συμμετείχαμε στο πολύ όμορφο και πετυχημένο θεατρικό και ελπίζω να μην ξεχάσω κάποιον, γιατί έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε.
Φωτεινή Μυστριώτη, Σπυριδούλα Νάνου, Φώτης Μπισμπικόπουλος, Ρένα Μαυρογέννη, Ειρήνη Σέγκου, Φωτεινή Παυλάκη, Ιωάννα Μπατσακούτσα, Μαρία Φούρλη, Δούδαλη Βασιλική, Χρήστος Φούρλης, Νίκος Γκόγκος και αδελφές Κοβλακά (κόρες της καθηγήτριας Μαρίας Σταματιάδου).
Θα ήθελα να ευχαριστήσω και τον μουσικό Κώστα Ασιμάκη, όπου έγραψε την μουσική και την ορχήστρα μελλοντικές αναδρομές, όπου έπαιζε και ο αείμνηστος ξάδερφός μου Πάνος Πριόνας, ο Μάριος Γεωργουσόπουλος, ο Γιώργος Μπουλντής, η Γεωργία Χατζηπανώργια, ο Δημήτρης Καραχάλιος, Αντώνης Ντελέκος, Δημήτρης Σπυρόπουλος.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα μόνο να αναφέρω ένα περιστατικό στο Εθνικό θέατρο, όπου παίξαμε το θεατρικό. Θυμάμαι στην Κριτική Επιτροπή ήταν ο Κώστας Καζάκος (ο πατέρας), η Κώνστα και κάποιοι άλλοι που μου διαφεύγουν. Η χειραψία του Καζάκου θα μου μείνει για πάντα χαραγμένη στην μνήμη. ήταν τόσο δυνατή που ακόμη πονάει το χέρι μου.
Για όλα αυτά και για άλλες πάμπολες εμπειρίες εκείνης της περιόδου είμαι ευγνώμων και μακάρι να βρισκόμασταν όλοι μαζί και πάλι έστω για λίγο να θυμηθούμε εκείνες τις ωραίες καταστάσεις.
Και κλείνω με τους παρακάτω στίχους των τραγουδιών του θεατρικού, που μου έχουν χαραχτεί στο νου:
Μάθετε στα παιδιά του κόσμου όλου πως να γενούν σωστοί καλοί γονέοι.
Νέα γενιά να βγει να φέρει νέα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου